LETTERS IN STEEN EN PORTUGAL

WELKOM - SEJA BEM-VINDO

Van Jeroen Boudens leerde ik letters in steen verwerken. Muziek bracht mij naar Portugal waar ik verliefd werd op het land, zijn inwoners en fado. Van deze passies heb ik een cocktail gemaakt, met behoorlijk wat muziek toegevoegd. Welkom op deze blog waar je hopelijk ook jouw ding vindt.

Jeroen Boudens ensinou-me a escultura das letras em pedra. A música trouxe me a Portugal onde apaixonei-me pelo paÍs, pelos habitantes e pelo fado. Destas paixões fiz um cocktail, colocando bastante música. Seja bem-vindo neste blog e espero que vá gostar. (Sou belga, então peço desculpa por erros de tradução)

7 jun. 2016

DE KLASSIEKER ‘FOI DEUS’ LIVE UITGEVOERD DOOR ANTÓNIO ZAMBUJO
O CLÁSSICO ‘FOI DEUS’ INTERPRETADO AO VIVO POR ANTÓNIO ZAMBUJO


FOI DEUS
Não sei, não sabe ninguem,
porque canto fado
neste tom magoado de dôr e de pranto.
Neste tormento, todo sofrimento,
eu sinto que a alma cá dentro se acalma
nos versos que canto.

Foi Deus que deu luz aos olhos,
que perfumou as rosas,
deu oiro ao sol e prata ao luar,
foi Deus que me pôs no peito
um rosario de penas
que vou desfiando
e choro a cantar.
E pôs as estrelas no céu
e fez o espaço sem fim,
deu o luto às andorinhas,
e deu-me esta voz a mim.

Se eu canto, não sei o que canto,
misto desventura,
saudade, ternura
e talvez amor.
Mas sei que cantando,
sinto mesmo que enquanto,
se tenho um desgosto,
o pranto no rosto
nos deixa melhor.

Foi Deus que deu voz ao vento,
luz ao firmamento
e deu o azul às ondas do mar,
Foi Deus que me pôs no peito
um rosário de penas
que vou desfiando
e choro a cantar.
Fez poeta ao rouxinol,
pôs no campo o alecrim,
deu as flores à primavera,
e deu-me esta voz a mim.
© Alberto Janes
GOD WAS HET
Ik weet niet, niemand weet
waarom ik fado zing
op deze trieste toon vol pijn en verdriet.
Met deze kwelling en al dat leed
voel ik dat mijn ziel binnenin tot rust komt
in de verzen die ik zing.

God was het die ogen het licht gaf,
de rozen hun aroma,
de zon goud kleurde en de maan zilver,
God was het, die in mijn ziel een rozenkrans
van treurnis heeft gelegd,
die ik helemaal moet aftellen,
terwijl ik lamenterend zing.
Hij zorgde voor sterren aan de hemel,
en de oneindige ruimte,
mat de zwaluwen hun rouwkleed aan,
en gaf me deze stem van mij.

Wanneer ik zing, weet ik niet wat ik zing,
een mix van ongeluk,
saudade, tederheid
en misschien ook liefde.
Maar ik weet dat ik bij het zingen,
voel dat terzelfdertijd,
wanneer ik verteerd word door verdriet
het leed op mijn gezicht
ons beter maakt.

God was het die de wind een stem gaf,
licht aan het firmament
en de golven van de zee blauwe kleurde.
God was het, die in mijn ziel een rozenkrans
van treurnis heeft gelegd,
die ik helemaal ga aftellen,
terwijl ik in geweeklaag zing.
Een dichter maakte hij van de nachtegaal,
plaatste rozemarijn in het veld,
gaf de lente haar bloemen,
en gaf me deze stem van mij.
© Alberto Janes - eigen vertaling

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen