LETTERS IN STEEN & PORTUGAL

JÚLIO RESENDE EN JÚLIO MACHADO VAZ: POËZIE EN PIANO JÚLIO RESENDE E JÚLIO MACHADO VAZ: POESIA E PIANO Júlio Machado Vaz stelde op een dag aan Júlio Resende voor om zijn muziek ten dienste te stellen van zijn meest dierbare poëzie. Júlio Resende zou hem geantwoord hebben dat hij muziek aan die poëzie wou koppelen, maar alleen als Júlio Machado Vaz zelf zou voorlezen. De psychiater en se ks uoloog, die geen schrik heeft van taboes, nam de uitdaging aan. En wat repetities en discussies later namen Júlio en Júlio een plaat op. Ze is getiteld ‘Poesia Homónima por Júlio Resende e Júlio Machado Vaz’ en de verzen zijn van Eugénio de Andrade en Gonçalo M. Tavares. Eén stem, twee verschillende invalshoeken op poëzie en veel aangepaste muziek. Um dia Júlio Machado Vaz sugeriu a Júlio Resende a possibilidade de colocar a sua música ao serviço da poesia de que se sentisse mais próximo. Júlio Resende ter-lhe-á respondido que juntaria música a poesia se fosse o próprio Júlio Machado Vaz a...

DONA ROSA    -     Disney Story ? Ze staat begin volgend jaar gepro grammeerd in Ge nt , daarom d it bericht even opnieuw. Ela está programad a no início do próximo ano, em Ghent, por isso este post aqui novamente . www.handelsbeurs.be Rosa Francelina Dias Martins wordt geboren in Porto in 1957, en komt in een armoedig gezin terecht met 23 broers en zussen. Ze wordt op haar vierde blind t.g.v. een meningitis, wat de problemen alleen maar erger maakt. Ze leert een repertoire Portugese volksmuziek aan en gaat daarmee de bedeltoer op in cafés en kroegen. Later wordt ze ondergebracht in een nonnenklooster waar ze toch een tijdje school kan lopen. Op haar 20ste trekt ze naar Lissabon, waar ze samen met andere dakloze blinden op straat aan de kost probeert te komen. Op een dag wordt ze van haar schamele bezittingen beroofd en raden de anderen haar aan om haar mooie stem te gaan gebruiken als broodwinning. Gedurende jaren begeleidt ze haar tragisch levenslie...

DE KLASSIEKER ‘FOI DEUS’ LIVE UITGEVOERD DOOR ANTÓNIO ZAMBUJO O CLÁSSICO ‘FOI DEUS’ INTERPRETADO AO VIVO POR ANTÓNIO ZAMBUJO FOI DEUS Não sei, não sabe ninguem, porque canto fado neste tom magoado de dôr e de pranto. Neste tormento, todo sofrimento, eu sinto que a alma cá dentro se acalma nos versos que canto. Foi Deus que deu luz aos olhos, que perfumou as rosas, deu oiro ao sol e prata ao luar, foi Deus que me pôs no peito um rosario de penas que vou desfiando e choro a cantar. E pôs as estrelas no céu e fez o espaço sem fim, deu o luto às andorinhas, e deu-me esta voz a mim. Se eu canto, não sei o que canto, misto desventura, saudade, ternura e talvez amor. Mas sei que cantando, sinto mesmo que enquanto, se tenho um desgosto, o pranto no rosto nos deixa melhor. Foi Deus que deu voz ao vento, luz ao firmamento ...