April in Portugal, van miskleun tot wereldberoemde song

No way, onmogelijk dat de melodie jou niet bekend in de oren klinkt, al heb je misschien geen idee over welk nummer het gaat. Dat laatste is immers niet zo evident, ook al gaat het over het meest succesrijke Portugese lied ooit. De geschiedenis ervan is zo complex, dat een kat er haar jongen niet in terugvindt. Van Louis Armstrong tot Julio Iglesias of André van Duin, van fado over jazz en folk tot rumba, van Portugal over New York tot in Tokio en van Hollywood tot Bollywood, de compositie varieert in zoveel talen, titels en genres dat het een begeleide uitstap waard is.

Een moeilijke bevalling

De titelloze melodie van het nummer wordt in 1939 gecomponeerd door de Lissabonner Raúl Ferrão. Er is weinig interesse voor, waardoor het jaren in de lade blijft liggen. Ferrão (1890-1953) is een militair die het tot luitenant-kolonel heeft geschopt en als hobby muziek componeert, aanvankelijk geholpen door zijn echtgenote die pianolerares is. Hij componeert voor succesvolle revues en operettes, vanaf de jaren 30 ook voor films uit de beginjaren van de Portugese cinema, vaak samen met tekstschrijver José Galhardo (1905-1967). Deze laatste is eigenlijk een advocaat, maar als schrijver ook verantwoordelijk voor enkele van de bekendste fadonummers uit de geschiedenis. Samen werken ze in 1945 ook aan de operette A Invasão, maar ook hiervoor wordt Ferrão’s melodie niet weerhouden, in tegenstelling tot het nummer Lisboa Não Sejas Francesa. Dit behoorlijk nationalistische nummer, ook op tekst van Galhardo, zal later door fadozangeres Amália Rodrigues de onsterfelijkheid in gezongen worden.

Het vervolg van mijn verhaal staat op Portugal Portugal.