LETTERS IN STEEN EN PORTUGAL

WELKOM - SEJA BEM-VINDO

Van Jeroen Boudens leerde ik letters in steen verwerken. Muziek bracht mij naar Portugal waar ik verliefd werd op het land, zijn inwoners en fado. Van deze passies heb ik een cocktail gemaakt, met behoorlijk wat muziek toegevoegd. Welkom op deze blog waar je hopelijk ook jouw ding vindt.

Jeroen Boudens ensinou-me a escultura das letras em pedra. A música trouxe me a Portugal onde apaixonei-me pelo paÍs, pelos habitantes e pelo fado. Destas paixões fiz um cocktail, colocando bastante música. Seja bem-vindo neste blog e espero que vá gostar. (Sou belga, então peço desculpa por erros de tradução)

3 apr. 2015

MANOEL DE OLIVEIRA, OUDSTE ACTIEVE CINEAST TER WERELD, OVERLEDEN
MORREU MANOEL DE OLIVEIRA, O CINEASTA MAIS VELHO DO MUNDO AINDA NO ATIVO
We hebben de grootmeester verloren. De cineast overleed donderdag, 106 jaar oud. Hij werd beschouwd als een genie van de zevende kunst, gerespecteerd in Portugal en ver daarbuiten. Hij werkte tot het einde met een energie die onuitputtelijk leek. Manoel de Oliveira maakte 33 speelfilms en enkele kortfilms. Hij werd geprezen door de internationale en nationale critici.
Perdemos o mestre. Cineasta faleceu esta quinta-feira aos 106 anos. Era considerado um génio da sétima arte, respeitado aqui e além-fronteiras. Trabalhou até ao fim com uma energia que parecia inesgotável. Manoel de Oliveira deixou 33 longas-metragens e algumas curtas. Foi aclamado pela crítica internacional e nacional.

Oliveira werd geboren in Cedofeita, een district in Porto, in een familie uit de hogere klasse, behorend tot de lagere adel. Als jonge man ging hij naar Galicië, waar hij school liep op een jezuïetencollege. Hij deed aan atletiek en was nationaal kampioen polsstokspringen als atleet van Sport Club do Porto, een elitaire club. Na zijn interesse voor autosport, gecombineerd met een bohemer bestaan, werd hij al vroeg gebeten door de filmmicrobe.
Oliveira nasceu na freguesia de Cedofeita  na cidade do Porto, no seio de uma família da alta burguesia nortenha, com origens na pequena fidalguia. Ainda jovem foi para a Galiza, onde frequentou um colégio de jesuítas. Dedicou-se ao atletismo, tendo sido campeão nacional de salto à vara e atleta do Sport Club do Porto, um clube de elite. Ainda antes dos filmes veio o automobilismo e a vida boémia, mas cedo é mordido pelo bichinho do cinema.

Op zijn twintigste trekt hij naar de toneelschool die werd opgericht in Porto door Rino Lupo, de aldaar gevestigde Italiaanse filmmaker en één van de pioniers van de Portugese cinema. ‘Berlijn - Symfonie van een Grote Stad’, een avant-garde documentaire van Walther Ruttmann, heeft een diepe invloed op Oliveira. Dan maakt hij zijn eerste film, ‘Douro, Faina Fluvial’, een documentaire die in Lissabon in première gaat voor een internationaal publiek van critici, die in Portugal waren op een congres georganiseerd door Antonio Ferro.
Aos vinte anos vai para a escola de atores fundada no Porto por Rino Lupo, o cineasta italiano ali radicado, um dos pioneiros do cinema português de ficção. ‘Berlim: sinfonia de uma cidade’, um documentário vanguardista de Walther Ruttmann, influencia-o profundamente. É então que roda o seu primeiro filme, ‘Douro, Faina Fluvial’, um documentário estreado em Lisboa perante uma plateia de críticos internacionais que estavam em Portugal a participar num congresso organizado por António Ferro.

Het werk van Manoel de Oliveira wordt  gekenmerkt door twee tegengestelde tendensen. In alle films die hij maakte voor 1964, kort- en langspeelfilms, overheerst de pure cinematografische stijl, zonder dialogen of langdradige monologen. ‘O Acto da Primavera’ (1963) is de eerste film van Oliveira waarin het theatrale ook een filmstijl wordt, gevolgd door ‘O Passado e o Presente’ (1972). Het is in verband met deze film dat Oliveira de theorie uitlegt, zichzelf in de praktijk tegensprekende: “Als toneelmatige kunst is theater veel nobeler en ouder dan cinema en dat is waarom het woord de bovenhand moet nemen.
A obra de Manoel de Oliveira é marcada por duas tendências opostas presentes em toda a sua filmografia. Em todos os filmes que realizou antes de 1964, curtas e longas-metragens, predomina um estilo cinematográfico puro, sem diálogos ou monólogos palavrosos. ‘O Acto da Primavera’ (1963) é o primeiro filme de Oliveira em que o teatro filmado se torna uma opção e um estilo. ‘O Passado e o Presente’ (1972) será o segundo. Contradizendo-se na prática, é a propósito deste filme que Oliveira explica em teoria: ‘Enquanto arte cénica, o teatro é bem mais nobre e muitíssimo mais antigo do que o cinema e é por isso que este se deve submeter à palavra’.

Commandeur (1980) en Ridder van het Grootkruis (1988) in de Militaire Orde van Sint Jacob van het Zwaard, stond Manoel de Oliveira ook hoog aangeschreven in Frankrijk, het land dat hem misschien wel het meest koesterde. Vorig jaar ontving hij van president François Hollande de titel van Grootofficier in het Legioen van Eer, een onderscheiding die door de Franse regering wordt toegekend aan persoonlijkheden van nationaal belang.
Comendador da Ordem Militar de Sant'Iago da Espada (1980) e cavaleiro da Grã-Cruz da Ordem Militar de Sant'Iago da Espada (1988), Manoel de Oliveira foi também muito aclamado em França, o país que talvez mais o admirava. No ano passado, recebeu das mãos do presidente François Hollande o título de Grande Oficial da Legião de Honra, comenda atribuída pelo Governo de França às personalidades influentes no cenário global ligadas ao país.

De belangrijkste films van Manoel de Oliveira zijn:  ‘Aniki-Bobó’ (1948), ‘Benilde ou a Virgem Mãe’ (1974), ‘Non, ou Vã Glória de Mandar’ (1990), ‘Vale Abraão’ (1993), ‘O Estranho Caso de Angélica’ (2010) en ‘O Gebo e a Sombra’ (2012), naast veel andere van zijn meesterwerken. De laatste film die de cineast maakte was de kortfilm ‘O velho do Restelo’, een reflectie over de mensheid, die uitkwam vorig jaar in december, ter gelegenheid van zijn 106de verjaardag.

São da autoria de Manoel de Oliveira filmes tão importantes como ‘Aniki-Bobó’ (1948), ‘Benilde ou a Virgem Mãe’ (1974), ‘Non, ou Vã Glória de Mandar’ (1990), ‘Vale Abraão’ (1993), ‘O Estranho Caso de Angélica’ (2010) ou ‘O Gebo e a Sombra’ (2012), entre muitos outros filmes de grande mestria. O último filme do cineasta foi a curta-metragem ‘O velho do Restelo’, uma reflexão sobre a humanidade, estreada em dezembro passado, por ocasião do seu 106º aniversário.
          

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen